0, Prolog

W małym pokoju ciemność i cisza została przerwana przez telefon. Najpierw przez wyświetlacz, który żółtym światłem rozświetlił pomieszczenie. A chwilkę po tym standardową melodyjką dla iphone'a, która obudziła kobietę. Brązowowłosa przykryta puchową, fioletową kołdrą i zielonym kocem poruszyła się. Powoli otworzyła jasnozielone oczy. Przetarła je małymi rękoma, jak na dwudziestotrzylatkę, po czym usiadła na łóżku wyłączając telefon. Spojrzała na znienawidzoną godzinę. Dochodziła piąta. Chcąc, nie chcąc, a zdecydowanie to drugie, ruszyła powolnym krokiem do swojej łazienki. Była malusieńka, ale jej to nie przeszkadzało. Co więcej, była bardzo szczęśliwa z tego, co miała do dyspozycji. Wyszorowała zęby i spojrzała w odbicie. Poczochrane długie do żeber brązowe włosy. Grzywka, która zazwyczaj nachodziła na oko, w stylu ''scene", teraz wykręcała się w każdą możliwą stronę. Rozmyty tusz pod pięknymi oczami w kształcie migdałów, był pamiątką po wczorajszych przemyśleniach. Duże, pełne usta, których tak bardzo kiedyś nie lubiła, teraz przestawały być małym kompleksem, a zaczynały zaletą. Dziewczyna zdjęła z siebie luźny t-shirt ukazując duży biust. Wprawdzie była zadowolona z jego rozmiarów, ale narzekała w myślach na ich kształt. To nie to samo, co na zdjęciach kobiet w bikini. Na już płaskim brzuchu, pozostały rozstępy z czasów licealnych, kiedy to ważyła dwa razy więcej, niż teraz. A, że była całkiem wysoka, bo aż metr siedemdziesiąt, to też nie przejmowała się wagą, do czasu...

Dziewczyna spojrzała na wczorajsze błędy. Nadgarstek był pokryty wieloma cieniutkimi, zaczerwienionymi kreskami, na których zaschła krew. Jej twarz nie wyrażała żadnych emocji. Po prostu przypatrywała się sznytom, jakby widziała je po raz pierwszy. Po chwili odwróciła wzrok i zdjęła długie spodnie od piżamy. Weszła pod prysznic. Pół godziny później, po zakończeniu standardowych czynności, wysuszyła włosy i wyprostowała je układając na słynną "emoską'' fryzurę. Nałożyła na oczyszczoną buzię podkład i pokryła go pudrem. Potuszowała rzęsy i przesunęła ochronną pomadką po różowych ustach. Wyszła z łazienki do pokoju. Stanęła przed dużą szafą, która znajdowała się po lewej od drzwi. Po piętnastu minutach zdecydowała się założyć czarne rurki i granatowy top, spod którego wystawały ramiączka czerwonego biustonosza. Na stopy założyła czarne stopki i tego samego koloru adidasy na koturnie. Nadgarstek owinęła czerwoną bandaną. Była gotowa, by zmierzyć się ze światem. A tak przynajmniej się jej wydawało. Chwyciła za klamkę i już miała wyjść z pokoju, gdy z telefonu poleciała jej ulubiona piosenka jednego z rockowych zespołów.
- Słucham? - spytała, po odebraniu smartfona.
- Mia. Dzięki Bogu. Wszystko okej? - zapytał przejęty chłopak.
- Tak. Czemu miałoby się coś stać? - odparła.
- Nie wiesz?... - zabrzmiało to bardziej jak stwierdzenie, niż pytanie - Poczekaj na mnie. Pod żadnym pozorem nie wychodź z pokoju. Obiecaj mi - poprosił.
- Obiecuje. Ale Kyle, o co chodzi? - dziewczyna, ani trochę nie wierzyła, że to na poważnie. Często robił jej żarty. Tak zwane pranki, które w 2017 roku nabrały jeszcze większej popularności. To też, nie spodziewała się niczego innego, jak głupiego dowcipu. Postanowiła więc zagrać w jego grę.
- Zobaczysz. Tylko dotrzymaj słowa - odparł tonem, którym miał w zwyczaju grozić.
- Dobrze, dobrze. - mruknęła.
- Kocham cię - po tych słowach Kyle rozłączył się.
Dziewczyna usiadła na łóżku. Chłopak Mii mieszkał pół godziny samochodem, od domu, w którym się znajdowała szatynka. Jednak, że jego samochód wylądował na drzewie, czas przyjazdu przedłużał  się dwukrotnie. Po chwili namysłu Mia założyła słuchawki i włączyła sobie metalcore z szarego odtwarzacza. Chwyciła za książkę o motoryzacji, którą otrzymała od  ukochanego i zaczęła studiować. Mimo, że wcale jej to nie szło, dalej miała dobre chęci zaznajomienia się z tymi pięknymi maszynami. O dziwo, czas oczekiwania na Kyle'a zleciał jej bardzo szybko. Równo godzinę później do jej pokoju wpadł zdyszany chłopak.
- Musimy się stąd wynosić - powiedział, łapiąc łapczywie powietrze. Czarnowłosa nie odezwała się ani słowem. Wpatrywała się w krew na ubraniach blondyna. Czerwona maź pokrywała mu dłonie, oraz policzek. W jego zazwyczaj ciepłych, brązowych oczach widziała tylko determinacje i odwagę.
- Kyle? Coś ty odwalił? - zapytała nie dowierzając temu, co widzi. Jej Kyle, z natury sympatyczny, zabawny i kochający.
- Nie zabiłem niko.. - zamilkł. Bez słowa udał się do łazienki, z której po chwili wyszedł, już bez krwi na ciele. Mia ruszyła powoli do szafy i wyjęła jego starą koszulkę, którą jakiś czas temu u niej zostawił.
- Przebierz się. Zaraz mi wszystko wytłumaczysz - poprosiła łagodnym tonem i z powrotem usiadła na miękkiej pościeli. Chłopak zdjął z siebie szary t-shirt, ukazując dobrze rozwinięte mięśnie. Po chwili nałożył czarną koszulkę z logo brytyjskiego zespołu. Wyciągnął dłoń ku dziewczynie. Mia chwyciła jego rękę  i została pociągnięta do okna. Kyle otworzył okno.
Do małego pokoju wdarł się odór rozkładającego się ciała. W oddali słychać było krzyki, wołania o pomoc.
- To się naprawdę dzieje Mia. Musimy stąd spieprzać - powiedział blondyn wpatrując się w przestrzeń za oknem.




*** *** ***
Hej!
I jak wam się podoba pierwsza część nowego opowiadania?
Przyznaje szczerze, że nie mam zielonego pojęcia jak to wyjdzie. Jest to pierwsze opowiadanie o takiej tematyce. Tak więc wybaczcie wszelakie błędy ;)